W lutym 1820 roku Keats przeszedł ostry atak choroby. Stan chorobowy trwał już nieprzerwanie aż do śmierci poety. Sam Keats nazywał ten czas życiem pośmiertnym. Za namową lekarzy Keats we wrześniu 1820 w celu podratowania zdrowia wyjechał do Neapolu we Włoszech. W podróży towarzyszył mu młody artysta Joseph Severn, jeden z przyjaciół poety. Kiedy wrócili do Rzymu, Keats przeszedł kolejny ostry atak choroby. 23 lutego 1821 roku umarł w obecności Severna w swoim mieszkaniu przy słynnych Schodach Hiszpańskich w Rzymie. Swój ostatni wiersz, Do jasnej gwiazdy, napisał w 1819 na odwrocie jednej ze stron tomu sonetów Shakespeare’a. Na krótko przed śmiercią powiedział do przyjaciela: "w czasie ostatnich miesięcy czułem się, jakby już rosły na mnie kwiaty”. Został pochowany 26 lutego 1821 roku na cmentarzu protestanckim w Rzymie. Na jego nagrobku wyryto epitafium: „Tutaj spoczywa ten, którego imię zapisano na wodzie” (Here lies one whose name was writ in water). Rozpoczęte wcześniej poematy nie doczekały się kontynuacji, wciąż jednak jego opublikowane wiersze stanowiły cel ataku krytyki.