W 1932 r. do Andover przenieśli się drukarze pracujący dla Kelly’s Directory, dzięki czemu w Andover zaczęło wykorzystywać nową gałąź przemysłu. Powoli miasto rosło i w roku 1960 liczba jego ludności wynosiła 17 tys. mieszkańców. W 1955 r. rada miasta zdecydowała o dodaniu fluorku do wody pitnej, który poprawi zdrowie zębów mieszkańców Andover. Wkrótce spowodowało to wściekły odzew publiki i zaczęła się ostra kampania przeciwko fluoryzacji. Podczas lokalnych wyborów w 1958 r. wygrali kandydaci opowiadający się przeciwko fluoryzacji, co doprowadziło do zejścia ze stanowisk wielu ówczesnych przedstawicieli miasta i pomysł ostatecznie nie został zrealizowany.
W 1960 r. rada miejska dostała propozycję deglomeracji Andover od Wielkiej Rady Londyńskiej (Greater London Council). Zmuszało to miasto do budowania domów i zakładów przemysłowych daleko od zatłoczonego centrum miasta, na jego pograniczach. Niektórzy utrzymują, iż stara rada gminy miejskiej uważała, że nie powinno być to przyjęte. Ale zostało i w 1961 r. plan został sporządzony, by do 1982 r. zwiększyć populację do ok. 47 tys. mieszkańców, wraz z wybudowaniem 9 tys. nowych domów.