Są to najsłabiej stektonizowane skały metamorfiku izerskiego.
Wśród gnejsów na uwagę zasługuje gnejs oczkowy, który charakteryzuje się jasnymi oczkami, zbudowanymi głównie z kryształów kwarcu i skaleni, tkwiącymi w ciemnej jednolitej masie skalnej. Jeszcze bardziej stektonizowane są gnejsy słojowo-oczkowe, a dalej gnejsy warstewkowe.
Gnejsy cienkolaminowane i drobnooczkowe występują w obrębie pasm łupkowych jako wkładki czy przeławicenia.
Główną masę skał stanowią różne odmiany gnejsów i granitoidów, natomiast łupki łyszczykowe i skały pokrewne tworzą kilka wyraźnych pasów – tzw. pasm łupkowych o rozciągłości równoleżnikowej. Są to: pasmo Szklarskiej Poręby, pasmo Starej Kamienicy, pasmo Pobiednej, pasmo Mroczkowic, pasmo Złotnik Lubańskich, pasmo Radoniowa i pasmo Pilchowic. Przez innych autorów pasma te były inaczej nazywane i niekiedy łączone.
Łupki łyszczykowe występują w kilku odmianach. Są to głównie łupki muskowitowo-biotytowe oraz muskowitowo-chlorytowe, podrzędnie występują łupki chlorytowe oraz łupki łyszczykowe z granatami. Wszystkie odmiany łupków obfitują w kwarc występujący w soczewkach.
Jedną z odmian są hornfelsy, które występują w Wysokim Grzbiecie pasem o długości 6 km na wschód od kamieniołomu „Stanisław”.