Negocjacje nie przyniosły efektu, a ostatecznie Polska z nich zrezygnowała pod koniec 1989 roku, w związku ze zmianami politycznymi i zakończeniem współpracy w ramach Układu WarszawskiegoPunktem spornym było to, że ZSRR proponował Polsce zakup (droższej) dokumentacji całego czołgu T-72S, traktując go jako nową konstrukcję, zamiast jedynie dokumentacji różnicowej w stosunku do poprzedniej wersji. Spowodowało to zintensyfikowanie prac nad modernizacją T-72 w Polsce.
Pierwszą próbą modernizacji był opracowywany w drugiej połowie lat 80. na zlecenie MON przez Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Urządzeń Mechanicznych w Gliwicach (OBRUM) czołg o kryptonimie Wilk, ale projekt tej modernizacji został zatrzymany na wczesnym etapie i nie został wdrożony z uwagi na próby zakupu licencji czołgu T-72S. Po zmianie ustrojowej ponownie podjęto prace nad modernizacją czołgu, wykorzystując doświadczenia z programu Wilk, pod nowym kryptonimem anglojęzycznym dla celów marketingowych: Hard, a ostatecznie Twardy. Prace podjęto w zakładach Bumar-Łabędy we współpracy z OBRUM Gliwice i innymi jednostkami. Decyzję o rozpoczęciu prac podjęto w lipcu 1991 roku, z konstruktorem wiodącym inż. Karolem Chodkiewiczem. W 1992 roku powstał prototyp czołgu, który zaprezentowano w 1993 roku.