Naczezi (nazwa własna: nach'-ez) – plemię Indian Ameryki Północnej z rodziny języków muskogejskich. Jedno z większych i silniejszych plemion indiańskich wzdłuż południowych brzegów rzeki Mississippi w czasach, gdy Luizjanę zasiedlali Francuzi.
Naczezi wyróżniali się tym, że posiadali „rząd” kierowany przez wodza zwanego „Wielkie Słońce” – władcę, który miał wobec swych poddanych prawo życia i śmierci. Kiedy „Wielkie Słońce” umierał, zabijano wszystkie wdowy po nim. Inaczej też niż w większości plemion indiańskich, w których panowała swoista demokracja, u Naczezów istniał podział na zwykłych ludzi i „szlachtę”, czy też „arystokrację”, zgrupowaną wokół „Wielkiego Słońca” i zwaną „Słońcami” lub „ludźmi honoru”. Pozostali członkowie plemienia nazywani byli pogardliwie „śmierdzielami”.
René-Robert Cavelier de La Salle pisał o nich tak: Każdego ranka, wraz ze wschodem słońca, król wychodził ze swego domostwa, zwracał się na wschód i wydawał trzy powitalne okrzyki kłaniając się przy tym do ziemi. Następnie podawano mu kalumet służący tylko do tego obrządku. Zaciągał się i wypuszczał dym w stronę słońca, a następnie na pozostałe strony świata. Słońce, od którego się wywodził, było najwyższym bogiem.