pracował w komitecie redakcyjnym miesięcznika „Architektura i Budownictwo” oraz publikował w nim artykuły„Architektura i Budownictwo”, nr 2, Rok IX, Warszawa 1933. Członek Koła Architektów w Warszawie. Członek Sądu Koleżeńskiego Koła (1930). Współzałożyciel SARP (1934). Członek O. Warszawskiego SARP (od 1934). Prezes SARP (1934–1937, 1945). Przewodniczący Koła Architektów i Plastyków w Klubie Demokratycznym (1937–1939).
W czasie okupacji niemieckiej przebywał stale w Warszawie, gdzie w pracy podziemnej współtworzył Stronnictwo Demokratyczne, a po aresztowaniu prof. Mieczysława Michałowicza przewodniczył Stronnictwu. Podczas powstania warszawskiego stracił jednego z synów, a sam został ranny.
Po wojnie był działaczem PKWN, w maju 1945 został powołany do Prezydium Krajowej Rady Narodowej. Zastępca Prezesa Krajowej Rady Narodowej, poseł z ramienia Stronnictwa Demokratycznego. Pracował w Biurze Odbudowy Stolicy i współpracował z Ministerstwem Komunikacji.
Zmarł w trakcie pobytu w sanatorium w Otwocku, pochowany 2 sierpnia 1945 na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera Aleja Zasłużonych-1-20).