Jego filozofię życiową można sprowadzić do maksymy: „Ciesz się każdą chwilą, bo życie jest tylko jedno”.
W powieści można wyróżnić kilka wątków i warstw narracji:
historii nieudanych przedsięwzięć narratora: eksploatacji kopalni węgla brunatnego, próby zbudowania kolejki linowej do transportu ściętych pni drzew z wydzierżawionego od klasztoru lasu; historii życia Aleksisa Zorby i jego transformacji duchowej – przewijająca się przez całą książkę w postaci wspomnień i opisu bieżących wydarzeń; traktatu filozoficznego będącego zapisem refleksji narratora powieści nad filozofią Buddy i przede wszystkim konfrontacją z filozofią życia Zorby; rozważań o śmierci i przemijaniu towarzyszących dramatycznym wydarzeniom opisanym w powieści: śmierci mnicha Gabriela, starej kokoty Hortensji – „Bubuliny”, wdowy Surmeliny, mnicha Zachariasza, Stavridakisa (przyjaciela narratora), Zorby; przyjaźni narratora ze Stavridakisem.
Akcja powieści toczy się po zakończeniu I wojny światowej, w roku 1918. W ostatnim rozdziale, będącym epilogiem, pojawia się wzmianka: „Był rok 1923”. Z kolei wcześniej bohater pisze, iż od wydarzeń minęło pięć lat.
Zobacz też 100 najlepszych książek Norweskiego Klubu Książki
Kategoria:Greckie powieści Kategoria:Powieści z 1949