Piroelektryk (z „ogień”) – materiał mający zdolność generowania siły elektromotorycznej pod wpływem zmian temperatury. thumb|250px|Podwójne piroelektryczne czujniki podczerwieni do systemów alarmowych thumb|250px|Piroelektryczny czujnik podczerwieni z wbudowanym filtrem interferencyjnym Fabry’ego-Perota W odróżnieniu od zjawiska termoelektrycznego, do wystąpienia efektu piroelektrycznego nie jest konieczny gradient temperatury, ale wystarczy ogrzanie całego kryształu. Efekty piroelektryczności są możliwe do dostrzeżenia tylko na kryształach, które są dobrymi izolatorami. Po ustaleniu się temperatury kryształ stopniowo rozładowuje się na skutek upływu ładunku.
Historia W starożytnej Grecji wiedziano, że podgrzany turmalin przyciąga źdźbła trawy i podobne małe przedmioty. Franz Aepinus w 1756 r. stwierdził obecność ładunków przeciwnego znaku na kryształach turmalinu po ich podgrzaniu. Lord Kelvin w 1877 r. opracował pierwszą termodynamiczną teorię piroelektryków. Początkowo obserwacje zjawiska separacji ładunków elektrycznych powstających na kryształach wskutek ogrzania przeprowadzano sposobem opylania, który został opracowany przez Augusta Kundta w 1883 r. Ogrzewany kryształ opyla się naelektryzowaną mieszaniną sproszkowanych siarki i minii. Ziarna siarki ładują się ujemnie, czerwona minia – dodatnio.