Jednak gdy w 24 n.e. pontyficy zarządzili podjęcie takich samych modłów i złożenie ofiar za Nerona i Druzusa, jak za cesarza Tyberiusza, ten ostatni wystąpił w senacie z mową, w której wyraził opinię, że takie oznaki czci należą się tylko osobom wiekowym i zasłużonym. Z naganą spotkali się też arcykapłani za próbę wywyższania młodzieńców. Był to sygnał dla senatorów, że zmienia się nastawienie cesarza do synów Agrypiny. W 25 n.e. sprawował funkcję prefekta miasta i przewodniczył uroczystościom latyńskim. W dzieciństwie był zaręczony z Salwią, siostrą przyszłego cesarza Marka Salwiusza Otona, ale małżeństwo z nieznanych przyczyn nie doszło do skutku. Był żonaty z Emilią Lepidą.
Druzus był w złych stosunkach ze swoim starszym bratem Neronem, zarówno z powodu żądzy władzy, gdyż brat był pierwszym potencjalnym następcą Tyberiusza, jak i z powodu zazdrości, Neron był ulubieńcem matki, Agrypiny. Związało to Druzusa z wpływowym prefektem Sejanem, który potajemnie dążył do usunięcia Nerona. Kiedy w 29 n.e. Agrypina i Neron zostali zesłani, głównym potencjalnym następcą Tyberiusza został Druzus. Teraz Sejan wystąpił przeciwko niemu, wciągając do oskarżeń przeciw mężowi Emilię Lepidę. Oskarżony o spiskowanie przeciw Tyberiuszowi został uwięziony i ogłoszony wrogiem państwa. W 31 n.e.