W czasie I wojny światowej walczył na froncie rosyjskim. Dowodził baterią i dywizjonem artylerii oraz pełnił służbę w sztabie 5 Brygady Artylerii (austriackiej).
Do Wojska Polskiego został przyjęty 1 listopada 1918. W dniach 2–15 listopada zorganizował i dowodził batalionem akademickim w Krakowie. Następnie do 1 grudnia był szefem sztabu Inspektoratu Artylerii na Galicję Wschodnią. Od 25 stycznia do 15 marca 1919 dowodził dywizjonem 1 pułku artylerii ciężkiej Ziemi Krakowskiej walczącym w składzie Frontu Śląskiego. Następnie na froncie ukraińskim dowodził kolejno: 3 pułkiem artylerii ciężkiej powstałym 31 maja 1919 z przemianowania krakowskiego 1 pac, artylerią Grupy „Bug”, artylerią Grupy pułkownika Kulińskiego, artylerią Grupy „Nowe Miasto”, grupą artylerii 3 Dywizji Piechoty Legionów. 25 marcu 1920 został dowódcą 3 pułku artylerii polowej Legionów, a 1 kwietnia mianowano go na stopień podpułkownika. 9 września tego roku awansował na stanowisko dowódcy III Brygady Artylerii. W czasie wojny z Ukraińcami, a następnie bolszewikami walczył pod komendą Leona Berbeckiego, dowódcy Grupy „Bug” i 3 DP Leg. oraz współdziałał z Mieczysławem Scaewola-Wieczorkiewiczem (dowódcą 9 pułku piechoty Legionów i VI Brygady Legionów) i Władysławem Bończa-Uzdowskim (dowódcą 8 pułku piechoty Legionów i V Brygady Legionów).