Bourrita przypisały mu wszystkie zasługi w zdobyciu Mont Blanc.

W następnym roku, tj. 1787, Balmat stanął na szczycie Mont Blanc jeszcze dwukrotnie: 5 lipca (z dwoma przewodnikami z Chamonix) oraz 3 sierpnia (z wyprawą de Saussure). Po tym ostatnim wejściu został kreowany na przewodnika, a Wiktor Amadeusz III, król Sardynii (i ówczesny władca Sabaudii i Piemontu) zezwolił mu oficjalnie na dodawanie do nazwiska przydomku de Mont Blanc.

Po zwycięskim zejściu do Chamonix 4 sierpnia Balmat dowiedział się o śmierci swojej córki Judith, leczonej właśnie przez doktora Paccarda. Balmat odczuwał prawdopodobnie żal do Paccarda, że ten – zamiast opiekować się chorą – podjął kilkudniową wyprawę górską. Po śmierci doktora Balmat systematycznie wyolbrzymiał swe zasługi w pokonaniu Mont Blanc. W połączeniu z wcześniejszymi i późniejszymi publikacjami doprowadziło to do tego, że jeszcze na początku XX wieku był on uznawany za głównego autora zdobycia najwyższego szczytu Europy. To on – wraz z Horacym de Saussure – figurują na wzniesionym w 1887 r. w Chamonix pomniku, poświęconym zdobywcom „Białej Góry”.

J. Balmat zaginął w wieku 72 lat, poszukując złota w otoczeniu górnej części doliny Giffre. Jego ciała nigdy nie znaleziono.