W latach 1945–1948 pracował w Centralnym Urzędzie Planowania na stanowisku zastępcy dyrektora departamentu. W latach 1948–1950 w Narodowym Banku Polskim jako kierownik działu. Jednocześnie w latach 1947–1949 wykładał ekonomię polityczną na UAM.
W 1950 w czasie czystek stalinowskich został zwolniony z pracy. Przez kilkanaście miesięcy pracował jako palacz w kotłowni. Dostał zakaz nauczania oraz nie uznano uzyskanego w Szwajcarii stopnia naukowego doktora. Znalazł zatrudnienie w Związku Spółdzielni Spożywców „Społem”. Przez sześć lat pracował jako kreślarz i księgowy.
W 1956 rozpoczął pracę w Komisji Planowania (PKPG) na stanowisku radcy. W 1957 przeniósł się do Narodowego Banku Polskiego, gdzie pełnił funkcję dyrektora biura ekonomicznego. Pracę nauczyciela akademickiego wznowił w 1957. Tytuł doktora nauk ekonomicznych uzyskał po raz drugi w roku 1959. W 1961 uzyskał habilitację. Wykładał w SGPiS, na Uniwersytecie Warszawskim oraz na uniwersytetach zagranicznych. Wśród wypromowanych przez niego doktorów znalazł się Franciszek Piontek.
Nie wstąpił do PZPR ani do żadnej innej organizacji politycznej.
Zmarł nagle na zawał serca. Został pochowany na cmentarzu przy kościele parafialnym w Kalinówce (gm. Skierbieszów).