ścianie Moldoveanu, 1972). W 1969 kierował lubelską wyprawą w Ałtaj Mongolski, w trakcie której zdobył dwa dziewicze samodzielne szczyty, nazwane przez wyprawę Lublin (3450) i Wielka Jurta (3750). W 1971 uczestniczył w Krakowsko-Wrocławskiej Wyprawie w Hindukusz, w trakcie której wszedł m.in. na trzy dziewicze szczyty pięciotysięczne (Sakhe Sangi 5273 m w rejonie Lunkho oraz Kohe Sangi ok. 5500 i Kohe Dandan ok. 5150 w rejonie Zebak). W latach 1966–1970 był prezesem Koła Lubelskiego Klubu Wysokogórskiego (przed powstaniem PZA).
Wyprawa w Himalaje Lahul W 1973 zorganizował i kierował lubelską wyprawą w Himalaje Lahul (Himalaje Zachodnie), która dostała zgodę władz indyjskich na działania w najwyższym zakolu rzeki Chandry (górny odcinek rzeki Chenab) w pobliżu miejscowości Batal, a jej celami głównymi były szczyty 6-tysięczne z CB12 na czele (6252 m). Była to faktycznie pierwsza polska powojenna wyprawa w Himalaje, ale w rozumieniu przyjętym dosłownie, ściśle geograficznie. W tym okresie Polacy mieli już doświadczenie i sukcesy w masywach typu himalajskiego, i to wyższych o 1000–1500 m co do wartości bezwzględnych i z o wiele większymi wysokościami względnymi, m.in. w Karakorum (Kunyang Chhish 7852 m, zdobyty w 1971 r.) i w Hindukuszu (od 1960 roku i drugiego wejścia na Noszak 7492 m, po wejścia ścianami w 1972 r.