Historia Goręczyna Od 1392 roku Goręczyno posiadało prawa wiejskie. Była to wieś kościelna należąca od 1461 roku do kartuzów. Parafia istniała tu od czasów książąt pomorskich, obecny kościół pod wezwaniem Św. Trójcy (dawniej pod wezwaniem św. Katarzyny) pochodzi z roku 1771. Nie spotyka się z nazwiska Goręczyński, nie notuje go także Słownik nazwisk współczesnych w Polsce używanych prof. K. Rymuta. W czasach książąt pomorskich Goręczyno było osobną kasztelanią. W 1241 roku książę pomorski Sambor II przekazał wieś biskupowi kujawskiemu Michałowi razem z 13 miejscowościami, wśród których były m.in. Kiełpino, Dzierżążno, Somonino, Rąty i Ostrzyce.
Na koniec 1892 r Goręczyno miała 656 mieszkańców - 654 Kaszubów katolików i 2 Niemców ewangelików.
W roku 1913 wieś miała 840 mieszkańców. Właścicielem majątku ziemskiego był Joseph Flissikowski (Flisykowski). We wsi były 2 karczmy, których właścicielami byli Stolz i Voigt. Było 2 kowali: Jakob Niklas i Fritz Richert i szewc Alexander Lipski.
Od końca I wojny światowej wieś znajdowała się w granicach Polski (powiat kartuski). Do 1954 roku była siedzibą gminy Goręczyno. W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Goręczyno, po jej zniesieniu w gromadzie Somonino.