Majorkiewicza w dniu 6 września została załadowana do transportu kolejowego w Piotrkowie Kujawskim. Po przejechaniu kilku kilometrów okazało się, że zniszczenia torów kolejowych są tak znaczne, iż dalsza jazda jest niemożliwa. Po wyładowaniu się podjęto marsz pieszy przez Przedacz, Kowal, Łąck, Brochów, Puszczę Kampinoską, Nowy Dwór, Jabłonnę i 13 września grupa dotarła do Warszawy. Po dotarciu grupę rozwiązano, a żołnierzy wcielono do walczących jednostek. Por. rez. Saturnin Majorkiewicz został dowódcą 1 baterii w dywizjonie artylerii mjr. dypl. Wacława Zielonki.
Żołnierze
Dowódcy pułku mjr art. Włodzimierz Arwaniti (p.o. 22 XII 1927 – 13 II 1928) ppłk art. Maksymilian II Landau (13 II 1928 – V 1932) ppłk art. Zdzisław Stanisław Latawiec (p.o. od 28 V 1932 i dowódca VI 1933 – V 1936) płk art. Zygmunt Karasiński (7 V 1936 – 30 VIII 1939)
Zastępcy dowódcy pułku (od 1938 – I zastępca dowódcy) mjr art. Włodzimierz Arwaniti (I 1928 – XII 1929) mjr / ppłk art. Mieczysław Karaszewicz (XII 1929 – III 1932) ppłk art. Zdzisław Latawiec (III 1932 – VI 1933) ppłk art. Emil Tadeusz Rodewald (od 20 IX 1933) ppłk art.