29–33; Kazimierz Tymieniecki, Zygmunt Wojciechowski, „Roczniki historyczne”, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, t. 12–13, 1936: „W ziemi sanockiej b. niemieckie, według tychże danych, było nie tylko Krosno, ale też Brzozów, gdy w Sanoku istniała równowaga obu narodowości”.. Nazwa Sanoka wykazuje ciągłość historyczną i nie uległa zasadniczej zmianie od jej pierwszego odnotowania w 1339 (Sanak, ale w 1366 Sanok; por. Kodeks Hipacki sprzed 1430: Санокъ). Jej pochodzenia nie udało się dotąd przypisać ani do języka polskiego, ani ruskiego. Być może pochodzi z okresu poprzedzającego podział etniczno-językowy na Polskę i Ruś na przełomie X/XI wieku. We wczesnych dokumentach i późniejszych kopiach latopisów ruskich poprzedzających ustalenie się nowożytnej ortografii zachowały się różne warianty zapisu nazwy, w tym Schanok (1443, 1491)Malec. Słownik etymologiczny nazw geograficznych Polski., Sjanok (Сянок, 1560, 1620), a także Sannok, Sanock, Schanok, Schąnok, Szanok, SząnokArchiwum do dziejów literatury i oświaty w Polsce, t. 4–5, Polska Akademia Umiejętności, Komisja do Badań w Zakresie Literatury i Oświaty w Polsce..
Etnografia okolic Sanoka