Na tych samych igrzyskach zdobył także srebrny medal w biegu pościgowym 10+15 km, przegrywając jedynie z Alsgaardem.
Oceniając dorobek olimpijski Norwega warto wziąć pod uwagę fakt, iż igrzyska w Albertville i Lillehammer odbyły się wyjątkowo po dwóch latach, a nie jak zazwyczaj ma to miejsce – po czterech. Międzynarodowemu Komitetowi Olimpijskiemu chodziło o to, żeby oddzielić zimowe igrzyska od letnich w ten sposób, aby nie odbywały się w tym samym roku co miało miejsce przed 1994 rokiem.
W 1989 r. zadebiutował na mistrzostwach świata biorąc udział w mistrzostwach w Lahti. Zajął tam 11. miejsce w biegu na 50 km techniką dowolną. Swój pierwszy medal zdobył na mistrzostwach świata w Val di Fiemme, gdzie zwyciężył w biegu na 15 km stylem dowolnym. Na tych mistrzostwach zdobył także drugi złoty medal zwyciężając razem z Øyvindem Skaanesem, Terje Langlim i Vegardem Ulvangiem w sztafecie 4 × 10 km. Dwa lata później, na mistrzostwach świata w Falun zwyciężył w biegu pościgowym 10+15 km oraz w biegu na 30 km stylem klasycznym, a sztafeta norweska z Bjørnem w składzie obroniła tytuł wywalczony w Val di Fiemme. Na tych samym mistrzostwach zajął także 3. miejsce w biegu na 50 km technika dowolną, wyprzedzili go jedynie pierwszy na mecie Szwed Torgny Mogren oraz Francuz Hervé Balland.