Zgodnie z przedmową dzieło miało składać się z dziewięciu tomów (części) omawiających różne aspekty sztuki magicznej, w tym magię mikrokosmosu, kabałę i nekromancję. Do czasów współczesnych przetrwał jednak – i prawdopodobnie jako jedyny został kiedykolwiek ukończony – tom pierwszy, noszący podtytuł Isagoge (Wprowadzenie). Tekst składa się z 49 aforyzmów podzielonych na siedem grup po siedem (tzw. septenary).
Filozofia i charakterystyka magii W przeciwieństwie do innych popularnych grymuarów tamtej epoki, np. Klucz Salomona, Arbatel odrzuca czarnoksięstwo, demonologię oraz przymuszanie bytów duchowych za pomocą groźb czy krwawych ofiar. Autor definiuje magię jako „najwyższe umiłowanie mądrości” oraz naukę o badaniu boskich tajemnic i ukrytych sił natury.
Głównymi warunkami stawianymi osobie praktykującej magię są czystość intencji, głęboka bogobojność, skromność oraz chęć pomagania bliźnim. Duchy są w tym systemie traktowane z szacunkiem i wzywane za pomocą modlitw. Jeśli mag okaże się niegodny lub będzie kierował się chciwością, istoty te nie odpowiedzą lub sprowadzą na niego zgubę.