Orbiter Kadłub orbitera miał wymiary 2,1 x 2,1 x 4,8 m. Składał się on z dwóch głównych części: górnego modułu o długości 2,8 m zawierającego większość instrumentów naukowych i dolnego modułu napędowego o długości 1,2 m. Z boku statku przymocowane było pojedyncze skrzydło baterii słonecznych o powierzchni 22 m² dostarczające energii o mocy do 3486 W. Ogniwa słoneczne ładowały 4 baterie niklowo - wodorowe o pojemności 35 Ah i napięciu 50 V. Łączność z sondą zapewniła przymocowana do boku kadłuba antena główna o średnicy 1,3 m oraz 4 mniejsze anteny wielokierunkowe. Maksymalna prędkość przesyłania danych na Ziemię wynosiła 10 megabitów na sekundę. Z kadłuba wystawał wysięgnik o długości 12 m dla magnetometru i 4 anteny o długości po 15 m dla radaru. W module napędowym umieszczony był silnik główny o ciągu 500 N. Sonda zaopatrzona była też w zestaw 12 silników kontroli położenia o ciągu 20 N oraz 8 silników o ciągu 1 N. Orbiter był stabilizowany trójosiowo. Na szczycie statku, do momentu ich uwolnienia, znajdowały się 2 subsatelity. Całkowita masa startowa orbitera wynosiła 2914 kg, w tym 795 kg paliwa dla silników.