Przeszedł do pracy w administracji państwowej. Był wojewodą poleskim (od 14 marca 1921 do 3 maja 1922), a 20 kwietnia 1922 został delegatem rządu na Ziemię Wileńską, którą to funkcję sprawował do 29 sierpnia 1924.
Szczególnie aktywny politycznie okres w życiu Walerego Romana otworzył zamach majowy. Znalazł się w gronie najbliższych współpracowników Józefa Piłsudskiego. Uczestniczył w pracach kilku ciał kolegialnych, działających przy władzach centralnych. Od 1928 do 1935 przez dwie kadencje zasiadał w Senacie wybrany z listy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem w województwie białostockim. Był wiceprzewodniczącym Klubu Parlamentarnego BBWR, szefem grupy BBWR w Senacie i przewodniczącym senackiej Komisji Administracyjnej i Samorządowej.
Po zakończeniu działalności politycznej prowadził nieprzerwanie, aż do przejścia na emeryturę w 1950, kancelarię notarialną (notariuszem był od 1925) w Warszawie. Zmarł na udar mózgu, pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 227-6-24).
Związki z Suwalszczyzną podtrzymywał działając w Zrzeszeniu Suwalczan w Warszawie.