Znany był jako krzewiciel kultu Najświętszego Serca Jezusowego, zainicjował budowę pomników Serca Jezusowego w Zbąszyniu i Ostrowie.
W czasie działalności duszpasterskiej w Bydgoszczy i Zbąszyniu patronował parafialnym oddziałom Towarzystwa Katolickich Robotników Polskich. W 1926 wszedł w skład zarządu Katolickiego Związku Robotników Polskich, będącego zrzeszeniem tych towarzystw w archidiecezjach gnieźnieńskiej i poznańskiej, a zarazem najsilniejszym w Polsce katolicko-społecznym stowarzyszeniem robotniczym (ok. 20 tysięcy członków). W maju 1935, po śmierci założyciela i wieloletniego prezesa Katolickiego Związku Robotników Polskich ks. Antoniego Stychla, został wybrany jego następcą. Kładł nacisk na pozyskiwanie nowych członków spośród młodzieży robotniczej oraz na pracę oświatową (m.in. poprzez organizowanie wieczorów dyskusyjnych). Był zwolennikiem współpracy ze Zjednoczeniem Zawodowym Polskim i Chrześcijańskim Zjednoczeniem Zawodowym. Trzy organizacje zorganizowały wspólnie m.in. manifestację "Dzień Robotnika Polskiego" 17 maja 1938 w Poznaniu, na którym Płotka głosił kazanie. Był również aktywny w duszpasterstwie polskich emigrantów zarobkowych. Jeszcze jako proboszcz zbąszyński wielokrotnie jeździł do Westfalii.