W latach 1931–1932 Janusz Eugeniusz Kahl wraz z Romualdem Pieńkowskim dokonali inwentaryzacji obiektu na zlecenie ZAP Politechniki Warszawskiej (sprawozdanie przechowuje Instytut naukowo-badawczy Polskiej Akademii Nauk). Synagoga została spalona podczas II wojny światowej, w pierwszym dniu po zajęciu miasta przez Niemców. Po zakończeniu wojny nie została odbudowana. thumb|left|Elewacja południowa Synagogi w Końskich thumb|left|Rzut Synagogi w Końskich thumb|left|Okładka Kartki z Synagogą w Końskich
Architektura Budynek oryginalnie wzniesiony w całości jako drewniany, Sala główna, niemal kwadratowa w planie (11,90 × 12,10 m, wysokość do górnego wieńca ścian ok. 7,60 m, w najwyższym miejscu sklepienia 13,80 m), zagłębiona o trzy stopnie w stosunku do poziomu podłogi sieni. Poprzedzona od zachodu w przyziemiu sienią, niewielką izbą i babińcem (podziały pomieszczeń zapewne późniejsze – wynik przebudowy), nad nimi na piętrze główny babiniec, pierwotnie dostępny z dwukondygnacyjnej, otwartej galerii obiegającej z trzech stron zachodnią część budynku. Na galerię prowadziły dwa biegi schodów umieszczone symetrycznie wzdłuż ściany zachodniej.