370 roku.
Dzieła W czasie wygnania, Lucyfer napisał pięć pism, skierowanych do cesarza Konstancjusza II:
O nie obcowaniu z heretykami (De non conveniendo cum haereticis), dzieło podejmujące kwestię współistnienia chrześcijan z tymi, którzy zniekształcają prawowierną wiarę; O królach apostatach (De regibus apostaticis); Obrona św. Atanazego (Pro sancto Athanasio); O tym, czy nie należy przebaczać grzesznikom (De non parcendo in Deum deliquentibus), dzieło skierowane przeciwko donatystom, którzy twierdzili, że popełnienie grzechu ciężkiego po chrzcie na zawsze wyklucza ze wspólnoty Kościoła; Umierać za Syna Bożego (Moriendum esse pro Dei filio).
Zachowane prace Lucyfera dotyczą krytyki arian i walki z herezją (De non conveniendo cum haereticis, De regibus apostaticis oraz De S. Athanasio), są też cennym świadectwem ówczesnej wersji łacińskiego przekładu Biblii, na którą się chętnie powoływał. W pismach tych Lucyferiusz ostro krytykuje cesarza za sprzyjanie arianom. Wzywa go do pokuty i powrotu do prawdziwego Kościoła. Od imienia Lucyferiusza, radykalni zwolennicy wiary nicejskiej zwani byli lucyferianami – Patrologia, Od Soboru Nicejskiego (325) do Soboru Chalcedońskiego (451) (autor: ks.