W 1990 powróciła do pracy w Polskim Radiu (z którym współpracowała do 2003), współpracowała m.in. z „Odrą”, „Forum Akademickim”, „Nową Polszą”, „Więzią”. Była także członkiem rady programowej Polskiego Radia S.A. dwóch kadencji oraz wiceprzewodniczącą Rady ds. Mediów i Informacji przy prezydencie RP Lechu Wałęsie, członkiem pierwszego zarządu SDP po reaktywacji w 1989, w latach 1996–2011 przewodniczącą Rady Etyki Mediów. Była jednym z założycieli stowarzyszenia „Otwarta Rzeczpospolita” (1999), członkiem władz Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauk. Należy do Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie, a od 2007 do Komitetu Etyki w Nauce PAN. W 2005 była kandydatem partii Prawo i Sprawiedliwość do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

W maju 2011 nie przyjęła nominacji na członkostwo w Radzie Etyki Mediów, uzasadniając swoją decyzję różnicą poglądów z większością nowych członków, dotyczącą zadań Rady. W 2012 zrezygnowała też z członkostwa w SDP, w proteście przeciwko postępowaniu ówczesnych władz stowarzyszenia, którym zarzuciła nadmierne upolitycznienie.

Monografie Blizny po ukąszeniu (2005); Jak wierzą uczeni: rozmowy z profesorami (2010); Rody uczone: kreski do szkicu (2013); Rody uczone: kreski do szkicu.