Po wojnie pełnił wiele funkcji w górnictwie. W latach 1945–1949 był naczelnym dyrektorem technicznym Centralnego Zarządu Przemysłu Węglowego. Od 1950 roku był wiceministrem górnictwa, przewodniczącym Rady Naukowej Głównego Instytutu Górnictwa, od 1956 roku do końca życia był przewodniczącym Państwowej Rady Górnictwa. Pełnił funkcje wiceprzewodniczącego Komitetu Węglowego Komisji Gospodarczej ONZ w Genewie i przewodniczył siedmiu Światowym Kongresom Górniczym.
Swoją działalność zawodową łączył z karierą naukową. Od 1950 roku jako profesor zwyczajny prowadził Katedrę Ekonomiki i Organizacji Górnictwa w krakowskiej AGH. W latach 1960–1969 był przewodniczącym Komitetu Górnictwa Polskiej Akademii Nauk.
Od 1914 był żonaty z Haliną z domu Koczorowską.
Zmarł w Warszawie, pochowany w Alei Zasłużonych cmentarza Wojskowego na Powązkach (kwatera C2-tuje-1)Miasto st. Warszawa - Cmentarze (wyszukiwarka).
Ordery i odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy (1963) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1959)Najwyższe odznaczenia dla zasłużonych obywateli Polski Ludowej, „Trybuna Robotnicza”, nr 173, 22 lipca 1959, s.