Rekord Berry’ego na 200 m motylkiem przetrwał trzy lata i dopiero w 1967 został poprawiony przez Marka Spitza.

Po tokijskich igrzyskach Berry wrócił do studiów na Indiana University. Ze zmiennym szczęściem rywalizował z Carlem Robiem na zawodach akademickich, a w 1966 wycofał się z igrzysk Wspólnoty Brytyjskiej w Kingston (Jamajka) na wiadomość o śmierci ojca. W kolejnym roku ogłosił zakończenie kariery sportowej i ożenił się (z małżeństwa urodziło się dwoje dzieci). Kilkakrotnie zmieniał kierunek studiów, z kierunku biznesowego przechodząc na dziennikarstwo radiowo-telewizyjne i wreszcie na fotografię. Przez dwa lata pracował jako fotoreporter w USA, potem powrócił do Australii, gdzie był związany z gazetą „Sydney Morning Herald”. W latach 1985–1987 kierował działem sportowym stacji radiowo-telewizyjnej Australian Broadcasting Corporation (ABC), następnie zajął się prywatnym biznesem sportowym. Zainteresowany historią sportu, opublikował m.in. książkę 2000 Things You Didn’t Know About The Olympic Games.