W kwietniu 1650 roku wrócił do kraju, był nadal rotmistrzem chorągwi kozackiej liczącej sto koni. Chorągiew wchodziła w skład pułku Stanisława Rewery Potockiego. Wziął udział w wyprawie zimowo-wiosennej 1651 r. w głąb Ukrainy pod komendą hetmana polnego Marcina Kalinowskiego. Następnie uczestniczył w kampanii beresteckiej i wyprawie pod Białą Cerkiew. Na sejmiku we Włodzimierzu 11 czerwca 1652 r. szlachta województwa wołyńskiego zaleciła go do nagrody za zasługi wojenne. Na sejmiku generalnym ziem ruskich 8 marca 1653 r. został obrany posłem z województwa bracławskiego. Zapewne w roku 1654 otrzymał urząd podczaszego podolskiego.
W czasie najazdu szwedzkiego, po klęsce pod Wojniczem, zgodnie z instrukcją dla wojsk koronnych z 22 października 1655 r. wszedł do delegacji udającej się do Karola X Gustawa w sprawie podporządkowania mu wojska kwarcianego. Jednak już 29 grudnia 1655 r. uczestniczył w zawiązaniu się konfederacji tyszowieckiej opowiadającej się za Janem Kazimierzem. Wziął udział w popisie grupy Stefana Czarnieckiego pod Lwowem przed Janem Kazimierzem. Uczestniczył również w roku 1656 w walkach nad Sanem, bitwie wareckiej, wyprawie wielkopolskiej, a także w bitwie warszawskiej. W 1657 r. wziął udział w kampanii przeciwko Jerzemu Rakoczemu, zakończonej walkami pod Czarnym Ostrowem i Międzybożem. 21 czerwca 1658 r.