Kandyd Kazimierz Potocki herbu LubiczWacław Kolak, Kandyd Kazimierz Potocki, w: Polski Słownik Biograficzny, t. XXVIII/1 zeszyt 116, 1984, s. 82. (ur. ok. 1656, zm. 31 marca 1716) – polski duchowny katolicki, prowincjał polskiej prowincji zakonu eremitów Świętego Augustyna.
Był synem Jana i Ewy, bratem Narcyza, również augustianina. Do zakonu wstąpił w styczniu 1674, a profesję zakonną złożył 12 kwietnia 1676 w klasztorze krakowskim. Studia zakonne odbył w Warszawie, w 1682 wykonywał obowiązki lektora filozofii. Kilka lat pracował w klasztorze we Lwowie. W 1685 został przeniesiony do Krakowa; był definitorem prowincji polskiej, a jednocześnie uzupełniał stopnie naukowe, z nominacji generalnego przełożonego augustianów mianowany został bowiem bakałarzem teologii (1685), a w 1688 obronił doktorat teologii na Akademii Krakowskiej. Wykonywał szereg funkcji zakonnych, m.in. regensa studiów w krakowskim klasztorze św. Katarzyny.