Pełnił tam funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny, a także organizował liczne ochronki i szkółki dla dzieci polskich.
Po rewolucji październikowej, w czerwcu 1918 powrócił do Polski, zamieszkał w rodowym majątku Cieleżyszki w powiecie oszmiańskim i zaangażował się w organizację życia społecznego. Już w 1918 wspólnie z oszmiańskim dziekanem ks. Czesławem Górskim wystarał się u władz niemieckich o otwarcie Prywatnego Gimnazjum w Oszmianie z polskim językiem nauczania. W 1919 został wybrany prezesem Rady Opiekuńczej powiatu oszmiańskiego. W czasie inwazji bolszewickiej wyjechał z rodziną do Łomży. W listopadzie 1920 Departament Oświaty Litwy Środkowej powołał go na stanowisko inspektora szkolnego powiatu oszmiańskiego. Sprawował swoją funkcję do 11 lipca 1922, po czym wrócił do stanowiska dyrektora oszmiańskiego gimnazjum.
W 1922 został wybrany posłem na Sejm Litwy Środkowej z listy Rad Ludowych w okręgu nr IV (Oszmiana)Dziennik Urzędowy Tymczasowej Komisji Rządzącej. Litwa Środkowa, R. 3, nr 6 (17 lutego 1922) = nr 56, s. 68.. 3 lutego 1922 został wybrany marszałkiem Sejmu, pokonując Witolda Bańkowskiego z Zespołu Stronnictw i Ugrupowań Narodowych stosunkiem głosów 58 do 45.