Wybitność najwyższego szczytu na danym lądzie równa jest jego wysokości n.p.m. – Mount Everest jest najwybitniejszym szczytem na Ziemi. Drugi co do wysokości szczyt, K2, ma wybitność 4017 m – o tyle metrów jest wyższy od rozdzielającej go z Mount Everestem przełęczy Lo Mustang położonej na wysokości 4594 m n.p.m., co daje K2 22. miejsce wśród najbardziej wybitnych szczytów świata. Drugim pod względem wybitności szczytem jest najwyższa góra Ameryk – Aconcagua o wysokości 6962 m n.p.m. i wybitności 6962 m.
Potocznie używa się sformułowań „wybitny szczyt”, „wybitna przełęcz” dla określenia form terenu o stosunkowo dużych wysokościach względnych.
„Sucha wybitność” i „mokra wybitność” Wyróżnia się dwa rodzaje wybitności tzw. „mokrą wybitność” (ang. wet prominence) i „suchą wybitność” (ang. dry prominence)Adam Helman, The Finest Peaks–Prominence and Other Mountain Measures, 2005.. „Mokra wybitność” to wybitność opisana w tym artykule. Zakłada ona, że powierzchnia ziemi obejmuje wszystkie stałe wody, śniegi i lody. Dlatego właśnie „mokra wybitność” najwyższego szczytu na danym lądzie równa jest jego wysokości n.p.m. „Sucha wybitność” ignoruje istnienie zbiorników wodnych, śniegów i lodów zakładając, że powierzchnię ziemi stanowi ich dno.