Gdy zbliżała się 600. rocznica śmierci św. Kingi (wówczas była tylko błogosławioną) z inicjatywy ówczesnego proboszcza Krościenka ks. kanonika A. Łętkowskiego oraz F. Pławickiego powołano komitet, który postanowił upamiętnić księżną Kingę i jej pobyt w Pieninach. W tym celu w ruinach Zamku Pienińskiego na Zamkowej Górze poszerzono istniejącą tam grotę do wysokości 3 m i głębokości 5 m oraz zamontowano w niej figurę św. Kingi. Zajął się tym pieniński oddział Towarzystwa Tatrzańskiego pod kierunkiem szczawnickiego przewodnika Józefa Madei. Naturalnej wysokości posąg św. Kingi wykonał z kamienia pińczowskiego Władysław Druciak – rzeźbiarz z Krościenka. Na polanę Wymiarki został wywieziony furmanką konną, resztę drogi został wyniesiony na barkach mężczyzn i zamontowany.
24 lipca 1904 na miejscu odbyło się uroczyste poświęcenie groty i posążku w nabożeństwie, w którym wzięło udział kilka tysięcy ludzi. Z moździerzy na sąsiednich wzniesieniach rozległy się salwy honorowe. Miejsce to, nazwane sanktuarium św. Kingi otrzymali w opiekę proboszczowie Krościenka. W rocznice tego poświęcenia odbywały się pielgrzymki okolicznych mieszkańców i kuracjuszy Szczawnicy do tego miejsca. Z czasem kult św. Kingi rozwinął się. 16 czerwca 1999 r. papież Jan Paweł II kanonizował ją.