Jak stwierdziła później Komisja Budżetowa Sejmu, wydatku kwoty 230 mln zł nie można było bezpośrednio wytłumaczyć.
Większość zarzutów wiązała się jednak z następującym pismem skierowanym do ministra skarbu Gabriela Czechowicza przez Józefa Piłsudskiego (ówczesnego premiera) z dnia 16 grudnia 1927:
Sprawy państwowe zmuszają mnie do wymagania od Pana zwiększenia mego funduszu dyspozycyjnego o 5 milionów złotych. Zechce Pan Minister przekazać tę sumę do Prezydium Rady Ministrów do mojej dyspozycjiA. Garlicki, Józef Piłsudski 1867-1935, Warszawa 1988, s. 537..
Fundusz dyspozycyjny (pierwotnie 200 tys. zł) zwiększył się ostatecznie o 8 mln zł. Pieniądze te przeznaczone zostały na kampanię wyborczą BBWR, co nie było tajemnicą.
23 kwietnia 1928 endecja złożyła w Sejmie wniosek do rządu, o wyjaśnienie dodatkowych wydatków i wystąpienie o kredyty dodatkowe. Rząd jednak tego nie zrobił, z dwóch przyczyn. Pierwszą z nich była problematyczna kwestia 8 mln zł, do publicznej dyskusji nad którą rząd nie chciał dopuścić. Drugi powód wypływał ze słów Piłsudskiego: Wydałem rozkaz – wydawać wszystko, choćby na złość, żeby nie oddawać Skarbowi z powrotemJ. Rakowski, Ideologia gospodarcza epoki Józefa Piłsudskiego. Londyn 1948, s. 6..