thumb|240px|right|Tablica pamiątkowa we Wrocławiu Jan Stanko, znany również jako Johannes Stanconis (ur. 1430 we Wrocławiu, zm. przed 9 października 1493 w Krakowie) – średniowieczny przyrodnik, przyrodoznawca i lekarz.
Życiorys Pochodził z rodziny mieszczańskiej. W roku 1462 uzyskał we Włoszech, gdzie posiadł ogromną na owe czasy wiedzę przyrodniczą, stopień doktora sztuki medycznej. Po powrocie na Śląsk (przed 23 kwietnia 1462), piastował godność wrocławskiego kanonika katedralnego, następnie był proboszczem Kolegiaty św. Krzyża we Wrocławiu, wreszcie został dziekanem kapituły w Głogowie, gdzie zgromadził wielki księgozbiór oraz rozpoczął badania naukowe. Po pewnym czasie opuścił Śląsk aby na terenie Królestwa Polskiego objąć funkcję kanonika w Wieluniu i kantora w Sandomierzu. Związał się z dworem arcybiskupa gnieźnieńskiego Jana Sprowskiego, co pozwoliło mu obracać się wśród najwybitniejszych umysłów tej doby jak np. pisarz polityczny Jan Ostroróg oraz historyk i kronikarz Jan Długosz, którego został serdecznym przyjacielem. Przed rokiem 1466 dostał się na dwór królewski. Podczas pobytu w Polsce zaangażował się w sprawy polityczne - brał udział w rokowaniach z Krzyżakami w Toruniu w roku 1466, gdzie doradzał w trakcie negocjacji Janowi Odrowążowi i Janowi Długoszowi.