17 lipca 1318, po wcześniejszym zabiciu na jego oczach syna, Raszid został przerąbany mieczem na pół – tak jak niegdyś kazał stracić Sadoddina. Oskarżenia wobec Raszida były bezpodstawne – prawdziwym powodem jego śmierci była nienawiść rywali w walce o władzę i koczowniczej arystokracji, której nie podobały się jego reformy chroniące ludność przed nieograniczonym wyzyskiem. Po dojściu do pełnoletniości i pokonaniu Czobana w roku 1328 Abu Sa’id mianował wezyrem syna Raszida, , który kontynuował politykę ojca, twierdząc przy tym, że przebaczył ludziom winnym jego śmierci.
Dzieło Mahmud Ghazan polecił Raszidowi napisanie historii Mongołów, począwszy od czasów Czyngis-chana, tak by pamięć o ich czynach nie zaginęła. W ten sposób powstała Tarich-e mobarak-e Ghazani, historia panowania Ghazana i jego przodków. Źródłem do niej była przede wszystkim ustna tradycja Mongołów, znana przez samego chana, przedstawiciela Kubilaj-chana na dworze Ghazana, Czingsanga Boloda, jak i inne osoby na jego dworze. Poza tym Raszid dysponował niezachowanymi do naszych czasów kronikami mongolskimi i dokumentami znajdującymi się w posiadaniu Ilchanidów.