Po raz ostatni o samodzielności Konawlan słychać w połowie X wieku, kiedy po upadku państwa Wyszesławiców terytorium Konawli uniezależniło się od zwierzchnictwa serbskiego.
Nazwa Konawli na określenie ziem leżących na południowy wschód od Dubrownika pozostała w użyciu do najazdu tureckiego. W X wieku ziemie Konawlan znalazły się w granicach trebińsko-duklańskiego państwa Beliciów i przechodziły potem wraz z Trebinią z rąk do rąk rywalizujących ze sobą książąt duklańskich i humskich. Ostatecznie rywalizacje wygrali władcy duklańscy od połowy XI wieku tytułujący się książętami Zety. Około 1150 roku Trebinje i Konawli wraz z większością terytoriów słabnącej Zety przyłączył do Raszki wielki żupan Desa. W granicach państwa raszkańskiego, później serbskiego Konawli pozostało do śmierci ostatniego władcy z dynastii Nemaniczów. W 1373 roku przyłączył je do Bośni wraz z Trebinjem ban Tvrtko I. Po jego śmierci na ziemiach Humu, Trebinja i Konawli własne księstwo utworzyła możnowładcza rodzina Kosaczów. Władca księstwa Stefan Vukčić w 1448 roku ogłosił się hercegiem św. Sawy. W 1465 roku kres istnieniu Hercegowiny położył najazd turecki. Konawli znalazło się w granicach imperium osmańskiego.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Plemiona serbskie