Współcześni zapewne chcieli go zrównać z Henrykiem Lwem, który był księciem Saksonii i Bawarii oraz największym rywalem Askanierów.
Margrabia Marchii Łużyckiej i Północnej Po śmierci Henryka II z Eilenburga w 1123 r. cesarz Henryk V nadał Marchie Łużycką i Miśnieńską Wiprechtowi z Grójca (Groitzsch). W 1123/24 roku, w sojuszu z księciem Lotarem Saksońskim, bez zgody cesarza Henryka, Albrecht zajął Marchię Łużycką. Nie sposób przewidzieć, czy Albrecht uniknąłby surowych kar za ten gwałt, gdyby nie śmierć cesarza Henryka i powołanie na tron niemiecki w 1125 r. księcia saksonii Lotara III z Supplinburga, obrońcy i sojusznika Albrechta. Nowy monarcha zatwierdził aneksję Marchii Łużyckiej.
Po śmierci margrabiego Marchii Północnej, hrabiego Henryka ze Stade, w grudniu 1128 roku, Albrecht użył przemocy przeciwko hrabiemu Udo z Freckleben nowemu margrabiemu. Askanier (od nazwy jednego z zamków rodowych Askania koło Aschersleben, skąd pochodził ród hrabiów z Ballenstedt), próbował przejąć Marchię Północną, wyeliminowując Udo, kuzyna Henryka Pysznego. Gdy w marcu 1130 roku Udo z Freckleben został zabity przez ludzi Albrechta, ten stracił łaskę króla.