Dzięki poparciu papiestwa doszło do odnowienia arcybiskupstwa gnieźnieńskiego, rozbudowy organizacji kościelnej oraz koronacji królewskiej Bolesława w 1076 roku.
Po obaleniu Bolesława Śmiałego w 1079 roku państwo ponownie uległo osłabieniu. Władzę objął Władysław Herman, który porzucił politykę niezależności od cesarstwa i zrezygnował z tytułu królewskiego. Faktyczne wpływy w państwie przejął wojewoda Sieciech, przeciwko któremu wystąpiła część możnowładztwa. Konflikty wewnętrzne doprowadziły do podziału kraju pomiędzy synów Władysława Hermana – Zbigniewa i Bolesława Krzywoustego. Po śmierci Władysława Hermana w 1102 roku Zbigniew objął Wielkopolskę, Mazowsze i Kujawy, natomiast Bolesław Krzywousty przejął Małopolskę, Śląsk oraz ziemię lubuską. Rywalizacja między braćmi doprowadziła kilka lat później do wojny domowej, zakończonej zwycięstwem Bolesława, wspieranego przez rycerstwo. Zbigniew został zmuszony do ucieczki do Niemiec. Od tego czasu Księstwo Polskie prowadziło samodzielną politykę zewnętrzną.