Około 600 p.n.e. Frygia dostała się pod panowanie Lidyjczyków, a w 546 p.n.e. Persów. Ponad dwieście lat później zdobył ją Aleksander Wielki. Po jego śmierci (323 p.n.e.) pozostawała pod zmiennymi rządami diadochów. W III wieku p.n.e. na jej terytorium osiedlili się celtyccy Galatowie. Od 188 r. p.n.e. Frygia znajdowała w granicach państwa pergamońskiego i wraz z nim została w 133 p.n.e. przekazana we władanie Rzymianom przez Attalosa III, ostatniego króla Pergamonu.
Kraina bardzo wcześnie uległa chrystianizacji. Jak podaje Euzebiusz z Cezarei (Historia Ecclesiae XVI)Historia Kościelna. O Męczennikach Palestyńskich. Poznań 1924, s. 632. w czasach Dioklecjana jedno z miast frygijskich było całkowicie chrześcijańskie. Jednym z ważniejszych miejscowych świętych z II wieku, któremu przypisuje się wiele cudów i nawróceń, był biskup Hierapolis Avircius Marcellus (Abercius).