700 p.n.e.), jednak większe znaczenie uzyskała Macedonia dopiero pod rządami Archelaosa I (413–399 p.n.e.).

Czasy Filipa II i Aleksandra Wielkiego

Mocarstwową pozycję Macedonii ugruntował Filip II (panował w latach 359–336 p.n.e.), podporządkowując sobie Epir i Górną Macedonię, podbijając m.in. znaczną część Tracji i niemal całą Grecję. Jego syn, Aleksander Wielki, przyłączył do królestwa imperium perskie.

Okres hellenistyczny Wojny diadochów

Po śmierci Aleksandra (323 p.n.e.) jego zdobycze zostały rozdzielone między wodzów macedońskiej armii (tzw. diadochów). Macedonia wraz z Grecją i krajami sąsiednimi przypadła Antypatrowi, który jednak zmarł w 319 p.n.e. wyznaczając na swego następcę Polyperchona. Syn Antypatra, Kassander, niepogodzony z tą decyzją, sprzymierzył się z diadochami Antygonem, Ptolemeuszem i Lizymachem i w wyniku walk przejął władzę. W 316 p.n.e. rozkazał zamordować wdowę po Aleksandrze Wielkim Roksanę, a w 309 p.n.e. jej małoletniego syna Aleksandra IV. Po śmierci Kassandra w 298 p.n.e. rozgorzały walki o dominację w Grecji i Macedonii, toczone między Demetriosem, Lizymachem i Pyrrusem, królem Epiru.