Z obserwacji wynika, że w Parku Narodowym Chustajn nuruu konie te preferowały nizinne stepy i ich wędrówki spowodowane były dostępnością roślinności. Zwierzęta obserwowane na wysokości do 8000 stóp.
Podobnie jak zdziczałe konie, koń Przewalskiego to pasące się zwierzę. Spędza on połowę dnia na pasieniu się. Latem zwierzę to żeruje wśród zarośli oraz na terenach trawiastych, w pobliżu wody. Odżywia się trawą, innymi roślinami, korą oraz owocami, natomiast w ogrodach zoologicznych je siano, lucernę siewną (Medicago sativa; zwana inaczej alfalfą) i ziarno. Zimą natomiast spożywa bardziej włóknistą roślinność, którą trudno odnaleźć z powodu okrywy śnieżnej – czasem jednak silny wiatr odsłania roślinność składającą się z sukulentów. Na pustyni Gobi stworzenia te wybierały najbardziej produktywne formacje roślinne. Badania przeprowadzone w Ukrainie dostarczają więcej informacji na temat spożywanego pokarmu. Ogółem, preferowany pokarm tych koni to perz właściwy (Elytrigia repens), koniczyna łąkowa (Trifolium pratense), wyka ptasia (Vicia cracca), wiechlina zwyczajna (Poa trivialis), kupkówka pospolita (Dactylis glomerata) oraz stokłosa bezostna (Bromus inermis);