koń Przewalskiego nie pojawił się jednak w Systema Naturae Karola Linneusza (1758). Do końca XVIII wieku gatunek ten występował od rosyjskich stepów na wschód po Kazachstan, Mongolię i północne Chiny. Po tym czasie populacja uległa katastrofalnemu załamaniu. Ostatnia dzika populacja konia Przewalskiego przetrwała do połowy XX wieku w południowo-zachodniej Mongolii oraz przyległych Gansu, Sinciang i Region Autonomiczny Mongolii Wewnętrznej. Dzikie konie ostatni raz widziano w 1969 r., na północ od Tachijn szar nuruu na dżungarskiej pustyni Gobi w Mongolii.
Morfologia Długość ciała 220–280 cm; długość ogona 90–110 cm (uwzględniając włosie); wysokość w kłębie 120–146 cm; masa ciała 200–300 kg. Wyróżniający się fenotyp E. f. przewalskii rozwinął się w dużej mierze w odpowiedzi na warunki stepowo-tundrowe późnego plejstocenu. Koń Przewalskiego jest masywniejszy od konia domowego. Posiada długi ogon, kasztany zarówno na przednich, jak i tylnych kończynach, krągłe kopyta oraz czarną i nastroszoną grzywę, która opada na stronę, gdy jest długa. Sierść tego koniowatego jest maści karej przydymionej na grzbiecie i bokach, brzuch oraz twarz pozostają żółtobiałe. W szacie zimowej sierść staje się jaśniejsza i grubsza, niekiedy jest ona kręcona na grzbiecie.