Woluminy mogą być też zreplikowane do jedenastu kopii do odczytu. Kiedy aplikacja kliencka korzysta z plików tylko do odczytu, dane pobiera się z jednej z tych kopii. Jeśli w jakimś momencie przestanie być dostępna, aplikacja poszuka innej. Analogicznie, użytkownicy tych danych nie muszą się zajmować fizyczną lokalizacją tych kopii, a administratorzy mogą je tworzyć i przemieszczać w razie potrzeby. Zestaw poleceń AFS gwarantuje, że woluminy do odczytu zawierają dokładną kopię oryginalnego woluminu typu odczyt-zapis.
Przestrzeń nazw na stacji roboczej używającej AFS jest podzielona na wspólną (ang. shared) i lokalną (ang. local). Wspólna przestrzeń nazw jest identyczna na wszystkich stacjach, zaś lokalne są różne i zawierają pliki tymczasowe potrzebne podczas uruchamiania. Obie przestrzenie nazw mają strukturę hierarchiczną. Każde poddrzewo w przestrzeni wspólnej jest przypisane do jednego serwera zwanego nadzorcą. Pliki z przestrzeni wspólnej są na żądanie buforowane na stacji lokalnej. Polecenia odczytu i zapisu pliki są wykonywane na lokalnej kopii. Jeśli buforowany plik został zmodyfikowany, jest kopiowany do nadzorcy po zamknięciu. Spójność bufora jest utrzymywana przez mechanizm odwołań (ang. callback).