Gdy podleci w miarę blisko, słychać furkot jego skrzydeł. Jest rzadko obserwowany w środowisku naturalnym. Zarówno rysunek, jak i ubarwienie kobuza jest podobne do młodych sokoła wędrownego, ale ten pierwszy osiąga najwyżej 35 cm długości. Wielkością dorównuje pustułce, choć dużo rzadziej można go spotkać. Od krogulca różni się ostro zakończonymi i dłuższymi skrzydłami oraz miejscem polowania. thumb|250px|Kobuz w czasie odpoczynku, Mazury
Wymiary średnie długość ciała z dziobem i ogonem ok. 30–36 cm rozpiętość skrzydeł 70–85 cm długość ogona 12,5–14,5 cm
Masa ciała samica ok. 230–340 g samiec ok. 150–200 g
Głos Wydaje melodyjne i dźwięczne odgłosy, które brzmią jak przeciągłe „kije kije kije”.
Zachowanie Późnym latem, a szczególnie wieczorami, kobuzy na obszarach bogatych w skupiska ptaków wróblowych chętnie koncentrują się w grupy liczące kilka lub kilkanaście osobników. Zlatują zwłaszcza nad zbiorniki wodne z szerokimi trzcinowiskami, gdzie ofiary mają swe noclegowiska (preferują je np. jaskółki). Migruje przeważnie pojedynczo, nie tworząc stad.