W wojskach cesarskich koncerze były obok szabel częstą bronią lekkiej jazdy najemnej – węgierskiej (husarzy) i polskiej (lisowczyków), były też popularne w kawalerii chorwackiejVladimir Brnardic: Armie cesarskie wojny trzydziestoletniej 1618-1648 (2): Kawaleria. Oświęcim: Wyd. Napoleon V/Osprey, 2019, s. 42, 49..
W walkach toczonych z najeźdźcami we wschodniej Europie koncerz dzięki swej konstrukcji był bronią niejednokrotnie skuteczniejszą od ciężkiej szabli husarskiej – wbijany w rozpędzie spiczastym końcem przebijał zarówno tureckie kolczugi, bechtery, bajdany, jak i filcowe burki czy grube, pikowane bawełniane kaftany noszone przez jeźdźców tatarskichTakie użycie i skuteczność broni pośrednio potwierdza jej niemiecka nazwa Panzerstecher (Vladimir Brnardic: Armie cesarskie wojny trzydziestoletniej 1618-1648 (2): Kawaleria, dz. cyt., s. 49).. Natomiast jako broń o bardzo wąskiej głowni, pozbawionej tnących krawędzi, nie nadawał się do cięcia z rozmachem. Dlatego do nieobeznania i fantazji literackiej należy zaliczać spotykane u Sienkiewicza stwierdzenia o używaniu go w boju jako ciężkiej kawaleryjskiej broni siecznejNp.: „…zdawało mu się, że koncerz obsunął mu się w cięciu po Babiniczowej misiurce” (Potop, t. 3, rozdz. XXI); „Ciął mnie koncerzem w głowę i obalił” (Potop, t. 2, rozdz.