Na pocz. XVII w. Kalinowa stała się własnością Wojciecha Jana Łubieńskiego (zm. 1653 r.), który najprawdopodobniej wybudował tu przed 1652 r. barokowy dwór. Jest to budowla piętrowa, z niskim parterem, szkarpami w narożach, ryzalitem i arkadowym podcieniem od frontu. Łubieńscy byli w Kalinowej do końca XVIII w., a ostatnim jej właścicielem z tego rodu był Feliks Franciszek Łubieński (1758–1848), który przebywał tu do 1797 r. tj. do czasu, gdy zamienił te dobra (oraz dobra w Szczytnikach) z namiestnikiem von Hoymem na posiadłość w Guzowie, która należała do trzeciego rozbioru do jego matki, Pauli OgińskiejŻuchlewska Teresa, Feliks Łubieński. Działalność polityczna i jej związek z nauką i Kulturą. Rocznik Żyrardowski 6, 417-439. 2008. s. 436. Muzeum Historii Polski; https://web.archive.org/web/20170202200038/http://mazowsze.hist.pl/29/Rocznik_Zyrardowski/658/2008/23611/. Marian Brandys w "Końcu świata szwoleżerów" uważał Feliksa Łubieńskiego za antenata nowej generacji podupadłego rodu czerpiąc dowody regeneracji, jak sam pisze, z "Pamiętnika rodziny Łubieńskich" i z zachowanej korespondencji syna Feliksa – gen. Tomasza Łubieńskiego: „Poza najbliższymi przyjaciółmi generała jego korespondencję zaludniają niemal wyłącznie krewni i powinowaci.