W pracy naukowej podejmował problematykę samowychowania i samokształcenia.
Jako działacz oświatowy krytykował politykę sanacji odnoszącą się do edukacji młodzieży, dostrzegając problem biurokratyzacji i formalizacji szkół, jako czynników hamujących rozwój młodzieży.
Był częstym bywalcem domu i przyjacielem rodziny Wacława Nałkowskiego.
Po wybuchu II wojny światowej starał się, wraz z synem, bezskutecznie o wyjazd do ZSRR. Zagrożony aresztowaniem przez Gestapo popełnił samobójstwo w Ogrodzie Botanicznym w Warszawie. Pochowany został na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie. W grobie tym spoczywa też jego imiennik i wnuk Władysław Spasowski (1951–1970) (kwatera F-3-1).
thumb|Grób Władysława Spasowskiego na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie