W dniach 15–19 września 1912 wraz z przywódcami frakcji polskich w parlamentach państw zaborczych Romanem Dmowskim i Stanisławem Głąbińskim wziął udział w tajnym zjeździe w majątku Pieniaki pod Lwowem, gdzie uchwalono, że w nadchodzącej wojnie Polacy ze wszystkich trzech zaborów poprą stronę przeciwną NiemcomJędrzej Giertych, O Piłsudskim, Londyn 1987, s. 23-24..
Począwszy od 17 sierpnia 1919 do 9 czerwca 1920 stał na czele Ministerstwa byłej Dzielnicy Pruskiej. Od 1922 był prezesem Sądu Najwyższego, a w latach od 1924 do 1929 piastował stanowisko Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. Zdymisjonowany ze stanowiska, jako niepodatny na naciski ze strony władz sanacyjnych, po wprowadzeniu nowej ustawy regulującej ustrój sądownictwa.
Po powrocie do Poznania wykonywał zawód adwokata. Był członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i Towarzystwa Miłośników Miasta Poznania.
2 maja 1922 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Został pochowany na cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan (kwatera 7, miejsce 74).
Bibliografia Seyda Władysław w: Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej (redakcja naukowa Jacek M. Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana), Warszawa 1994, wyd. BGW, , s.