Ten Sanhedryn, zwany też Sanhedrynem lub Akademią Uczonych, działał później w Galilei i był odpowiedzialny za zredagowanie Talmudu Jerozolimskiego oraz ostatecznej wersji kalendarza żydowskiego. Jego ostatnią siedzibą była Tyberiada, gdzie w r. 425 został rozwiązany przez cesarza wschodniorzymskiego Teodozjusza II. W tym momencie została także przerwana ciągłość święceń Mojżeszowych.
Ze względu na ważność Wielkiego Sanhedrynu w systemie religijnym judaizmu próbowano go w ciągu wieków kilkakrotnie restytuować – jednak bez powodzenia. W średniowieczu Majmonides określił konieczne warunki dla legalnego przywrócenia instytucji święceń, koniecznych przy odtworzeniu Sanhedrynu. Według niego, większość rabinów mieszkających w Ziemi Izraela musiałoby wybrać jednego, który automatycznie zostałby uznany za posiadającego święcenia Mojżeszowe. Tenże rabin rozpocząłby proces wyświęcania kolejnych rabinów mających utworzyć skład Sanhedrynu.