Nomarchowie w historii Egiptu Pierwsze doniesienia o istnieniu nomów i urzędu nomarchy pochodzą z okresu Starego Państwa, ściślej z czasów Dżesera, ale istniały niewątpliwie o wiele wcześniej. Urząd ten był początkowo pełniony na czas określony lub co najwyżej dożywotnio, a nomarchowie byli powoływani przez władców i całkowicie od nich zależni. Wywodzili się oni wówczas z rodziny królewskiej i częściej rezydowali na dworze królewskim niż w swoim nomie.
Faraonowie chcąc zjednoczyć kraj i zapewnić mu stabilizację, dążyli do pozyskania sobie arystokracji poszczególnych nomów, a więc także i najwybitniejszych jej przedstawicieli, nomarchów. Nadawali im liczne przywileje, tytuły i nadania ziemskie. Władcy zaczęli zawierać małżeństwa z kobietami z arystokracji prowincjonalnej (Pepi I). Od czasu rządów V dynastii urząd nomarchy stał się urzędem dziedzicznym, przechodzącym z ojca na syna. Wszystko to spowodowało wzrost bogactwa i znaczenia dostojników lokalnych, co szczególnie silnie uwidoczniło się pod koniec panowania VI dynastii. Można to zaobserwować szczególnie na przykładzie wspaniałych, zachowanych grobowców – mastab z tego okresu (np. Harchufa, Hekaiba, Iziego czy Mechu) na lokalnych nekropolach w Cusae, Achmim, Abydos, Edfu czy na Elefantynie, dorównujących wystrojem grobowcom faraonów.