Stanisław Jan Barańczak (ur. 13 listopada 1946 w Poznaniu, zm. 26 grudnia 2014 w Newtonville) – polski poeta, eseista, krytyk literacki, tłumacz literatury angielskiej, amerykańskiej, rosyjskiej i niemieckiej, jeden z najważniejszych twórców Nowej Fali, współzałożyciel Komitetu Obrony Robotników oraz niezależnego pisma Zapis. Używał pseudonimów Barbara Stawiczak oraz Szczęsny Dzierżankiewicz, Feliks Trzymałko, Hieronim Bryłka, J.H., Jan Hammel, Paweł Ustrzykowski, S.B., Sabina Trwałczańska, St.B., Tomasz Niewierny.
Życiorys Był synem Jana, lekarza i działacza społecznego, i Zofii z domu Konopińskiej, lekarki, siostry bł. ks. Mariana Konopińskiego. Brat pisarki Małgorzaty Musierowicz, wuj pisarki i tłumaczki Emilii Kiereś.
Wykształcenie i praca Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego w Poznaniu. Rozpoczął studiowanie filologii polskiej na Uniwersytecie Adama Mickiewicza, a po ukończeniu studiów został asystentem na Uniwersytecie Adama Mickiewicza (od roku 1969). Od roku 1967 do 1971 był redaktorem czasopisma Nurt. W roku 1972 został wyróżniony nagrodą „Pióro” za twórczość literacką. W 1973 roku uzyskał doktorat za rozprawę o twórczości Mirona Białoszewskiego (praca pod tytułem „Język poetycki Mirona Białoszewskiego” przygotowana pod opieką profesora Jerzego Ziomka). Wychowanek Jerzego Ziomka i Edwarda Balcerzana.